0 items - €0.00
SIGN IN REGISTER

ΑΠΕΙΡΟΣ ΕΡΩΤΑΣ-ΗΛΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΠΕΙΡΟΣ ΕΡΩΤΑΣ-ΗΛΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΓΟΡΑΣΕ ΤΟ

Τιμή: €6.00
indicator ΑΠΕΙΡΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΗΛΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ Updating cart...

 

Ένας έρωτας γεννιέται στο Περού μέσα από τις αναπνοές του Ειρηνικού, εξελίσσεται και κορυφώνεται στην Ελλάδα. Κάποια στιγμή, χωρίς κανένα λόγο, οι εραστές χάνονται. Η αναζήτηση μιας άλλης αγάπης οδηγεί τον «ήρωα» μακριά, μέχρι τις στέπες της Χίβας, όπου τυχαία γεγονότα τον φέρνουν πάλι κοντά στην πρώτη του αγάπη. Άραγε αυτή τον θέλει ακόμα;

[…] Οι τραβηγμένες κουρτίνες εμπόδισαν τον ήλιο να μπει στο δωμάτιο. Δεν κοίταζε το ρολόι από φόβο μη δει την ώρα. Υπολόγιζε όμως ότι σίγουρα είχε περάσει. Είχε έρθει η ώρα να τον αφήσει. Η σκέψη αυτή την πονούσε, όσο τίποτα άλλο. Δεν μπορούσε να σκέφτεται ότι δε θα τον ξανάβλεπε. Νόμιζε ότι, αν συναντιόνταν, θα έπαιρνε δύναμη για να το αντέξει, αλλά τώρα καταλάβαινε πως αυτό ήταν λάθος. Η συνάντησή τους έκανε τα πράγματα πολύ πιο δύσκολα. Σηκώθηκε και τράβηξε τις κουρτίνες για να τον δει καθαρά, να τον φυλακίσει στη μνήμη της, να σκέφτεται αυτόν, όταν κάποιος αγροίκος θα της έκανε έρωτα. Αλλά όχι, αυτό θα ήταν ιεροσυλία. Έτσι θα απολάμβανε τους βιασμούς της, χρησιμοποιώντας τη μοναδική της αγάπη. Για να ξεχνάει τον πόνο της. Καλύτερα να τον αναπολούσε, όταν θα ήταν μόνη. Μόνη και αμόλυντη.
Το ανοιχτό παράθυρο της έδωσε μια ιδέα. Αν έδινε ένα σάλτο, όλα θα τέλειωναν. Ήταν στον πέμπτο όροφο. Και θα τελείωναν πολύ όμορφα. Δε θα μπορούσε να φανταστεί καλύτερο τέλος. Από την αγκαλιά του έρωτά της, στην αγκαλιά του θανάτου της. […]

[…] Σημαίνει ότι δεν μπορώ και δε θέλω να είμαι πια μακριά σου. Ότι θέλω να σε κοιτάζω, να σε αγγίζω και μερικές φορές να σου μιλώ. Ότι θέλω να μοιράζομαι μαζί σου ό,τι έχω, ακόμα και τις σκέψεις μου. Ότι νοιώθω σαν να σε ξέρω από τότε που υπάρχει μνήμη. […]

Μέσα από τη ματιά ενός γάτου, ο οποίος είναι ο θεματοφύλακας της οικολογικής συνείδησης της ανθρωπότητας, θίγονται τα σύγχρονα οικολογικά προβλήματα και τοποθετούνται οι άνθρωποι στη σωστή τους θέση στη φύση. Μέσα από τους διαλόγους με τον «ήρωα» του αφηγήματος θίγονται επίσης θέματα σχετικά με την προέλευση και την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους και το ρόλο των θρησκειών στην πορεία του ανθρώπου.

[…] Αν ήσαστε τουλάχιστον ευτυχισμένοι, θα μπορούσα να σας ανεχτώ. Αλλά δεν είστε. Είσαστε μόνοι, αν και είστε δισεκατομμύρια. Αισθάνεστε συνεχώς πολιορκημένοι. Από τον τρόπο που ζείτε. Από τις υποσχέσεις σας που δεν τηρούνται. Από τα «ακραία» φυσικά φαινόμενα. Πώς γίνεται να είναι ακραία, αφού είναι φυσικά; Από τις ημέρες που φεύγουν και από αυτές που έρχονται. Μιλάτε συνέχεια για «αποδράσεις» από την πόλη, γιατί αισθάνεστε φυλακισμένοι. Διαμαρτύρεστε γιατί σας παρακολουθούν με κάμερες, αλλά συγχρόνως βγάζετε μόνοι σας τα άπλυτά σας στη φόρα, στο διαδίκτυο. Όλα αυτά σας δημιουργούν μια ασφυκτική πίεση. Γι’ αυτό και δημιουργήσατε μια νέα λέξη, το άγχος, που σημαίνει αδυναμία για έλεγχο μιας κατάστασης. […]

[…] Δεν είμαι σίγουρος ότι τα γατιά χρειάζονται πραγματικά τους ανθρώπους. Και τι κακό έχει ένα γαϊδουράκι, πέρα από την απέραντη υπομονή του; Δεν καταλαβαίνω. Το γουρούνι πάλι; Το σφάζετε και το τρώτε, γιατί το βρίζετε και από πάνω; Για να καταλάβεις ορισμένα πράγματα, πρέπει καμιά φορά να αντιστρέφεις τους ρόλους. Ο άνθρωπος χαρακτηρίζει τον καρχαρία «αιμοβόρο» γιατί δαγκώνει μερικούς ανθρώπους κάθε χρόνο, ενώ ο άνθρωπος σκοτώνει ή τρώει εκατό εκατομμύρια καρχαρίες κάθε χρόνο. Αντίστρεψε τώρα τα πράγματα. […]
Ο Ηλίας Κωνσταντόπουλος είναι καθηγητής μαθηματικών και εργάζεται στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Έχει εκδώσει πάνω από δέκα βιβλία μαθηματικών για το Λύκειο. Επίσης κυκλοφορούν: "Τα ποιήματα ενός μαθηματικού" και το θεατρικό έργο "Τα παιδιά του Ευκλείδη", το οποίο έχει γυριστεί και ταινία για την Εκπαιδευτική Τηλεόραση. Ο Άπειρος Έρωτας είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.

Διαβάστε τις πρώτες σελίδες

 

Άπειρος Έρωτας (Παρουσίαση)

Το βιβλίο κυκλοφορεί και σε έντυπη μορφή σε όλα τα βιβλιοπωλεία, από τις εκδόσεις «Γκοβόστη»
Ο «άπειρος έρωτας» είναι ένα πολυεπίπεδο βιβλίο, πολυδιάστατο. Μία από τις διαστάσεις του είναι ταξιδιωτική. Δύο πράξεις του εκτυλίσσονται σε άλλες χώρες, στο Περού και στο Ουζμπεκιστάν, χώρες στις οποίες πρέπει να έχει ταξιδέψει ο συγγραφέας- αυτό θα μας το πει ο ίδιος. Αυτό το λέω γιατί οι περιγραφές των τόπων αυτών είναι πολύ ζωντανές, ξεφεύγουν από τις τουριστικές περιγραφές και σε κάνουν να νομίζεις ότι ταξιδεύεις και εσύ μαζί με τον ήρωα του μυθιστορήματος, καθώς διαβάζεις το βιβλίο. Γράφει για παράδειγμα, για μια έρημο, κάπου στην πόλη Ίκα του Περού:

«Τα χρώματα της ερήμου δεν τα βλέπεις, τα αισθάνεσαι μόνο. Μες την καρδιά του δειλινού, εκεί που ο ήλιος βυθίζεται στην άμμο, βλέπεις άπειρα, μύρια χρώματα, αλλά αισθάνεσαι πολύ περισσότερα. Τα νοιώθεις στις καμπύλες των αμμόλοφων, στις πατούσες σου, σε κάποιο φευγαλέο φιλί, σε κάποια σκέψη. Νοιώθεις τον παλμό της με όλο σου το είναι. Η έρημος είναι θηλυκιά, έχει χρώματα, αρώματα και αισθήματα.»

Ή σε ένα άλλο σημείο:

«Στην επιστροφή ο βαρκάρης έσβησε τη μηχανή και άφησε το ρεύμα του ποταμού να μας παρασέρνει αθόρυβα προς τον καταυλισμό μας. Το πιο εντυπωσιακό θέαμα ήταν ο ουρανός. Τόσο έντονα και τόσο πολλά αστέρια δεν είχα ξαναδεί ούτε όταν ήμουν μικρός και κοιμόμουν τα καλοκαίρια στην ταράτσα του σπιτιού μας. Ο γαλαξίας φαινόταν πολύ κοντά μας. Ίσως αυτό να οφειλόταν στην έλλειψη φώτων, ίσως το νότιο ημισφαίριο έχει πιο πολλά αστέρια από το βόρειο. Έριχνα κλεφτές ματιές στη Μάρτσια, αλλά αυτή είχε ξεχαστεί στον ουρανό.»

Έτσι ξεχνιέται και ο αναγνώστης καθώς διαβάζει το βιβλίο.

Είπα όμως ότι το μυθιστόρημα είναι πολυδιάστατο. Ο συγγραφέας δεν αφήνει σχεδόν τίποτα ασχολίαστο. Μπορεί κανείς να διαφωνήσει με κάποιες απόψεις του, αλλά σίγουρα το βιβλίο έχει άποψη. Σχεδόν για τα πάντα. Ο ήρωας με το γάτο συζητούν για πάρα πολλά θέματα, με τρόπο διεισδυτικό και πολλές φορές ανατρεπτικό.

Ένα μικρό δείγμα:

Γάτος :
-Νομίζεις πως μια νύχτα σε αντρικό κρεβάτι μπορεί να δαμάσει μια γυναίκα; Δεν ξέρω αν ισχύει για τις γυναίκες, αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν ισχύει για τις γάτες.
Αλέξανδρος:
-Το ξέρω ότι οι γάτες είναι πιο ανεξάρτητες από τις γυναίκες και δε δένονται με το σύντροφό τους.
- Κάνεις λάθος. Δένονται, όταν θέλουν να κάνουν γατάκια. Γιατί θέλουν προστασία και εξασφάλιση. Εσύ έδωσες στη Νίνα την εντύπωση ότι μπορείς να της τα εξασφαλίσεις αυτά; Ή την κυνηγούσες μόνο για το σεξ και την απόλαυση;
-Μείναμε πολύ λίγο χρόνο μαζί. Της έδειξα νομίζω την αγάπη μου, το πόσο τη χρειαζόμουν.
-Δεν της είπες όμως ότι θέλεις να κάνεις παιδί μαζί της, ούτε καν το άφησες να εννοηθεί. Δεν τη ρώτησες αν αυτή σε χρειαζόταν.
……………………………………………………………………….
Προσπάθησα να καταλάβω, από την ανάγνωση, αν οι απόψεις του συγγραφέα είναι αυτές που εκφράζει ο «ήρωας» Αλέξανδρος ή αυτές του γάτου. Γιατί πολλές φορές συγκρούονται, αλλά του γάτου σε γενικές γραμμές είναι πιο προχωρημένες.

Μια άλλη πτυχή του έργου είναι φιλοσοφική θα έλεγα, καθώς θίγει το αιώνιο μεταφυσικό πρόβλημα του ανθρώπου, με τρόπο άμεσο, αλλά και χωρίς να δημιουργεί φόβο. Το προσεγγίζει μάλλον με τον ρεαλιστικό - αρχαιοελληνικό τρόπο. Αναφέρει για παράδειγμα:

…….. «Δραματοποιείτε πολύ τα πράγματα. Ο άνθρωπος δεν είναι παρά σύνθεση και διάλυση κοσμικής σκόνης. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Επιθυμείτε να γίνετε αθάνατοι, αλλά πολλοί από σας, μερικές φορές, δεν ξέρετε τι να κάνετε τη ζωή σας. Μήπως αν καταχτούσατε την αθανασία σας φαινόταν το ίδιο αβάσταχτη όσο και η ιδέα του θανάτου;
-Δεν μπορούμε να ξέρουμε, αφού δεν έχουμε αυτήν την τύχη. Δεν ξέρουμε αν ο χρόνος περνάει ή εμείς είμαστε εφήμεροι. Σε μια κατάσταση αθανασίας, ότι είναι δυνατόν να συμβεί, κάποια στιγμή θα συμβεί αναπόφευκτα. Αν όμως είμαστε μόνο σκόνη, ποιος ο λόγος να ζούμε;
-Η πιο συνηθισμένη ερώτηση. Ο λόγος για να ζούμε είναι ένας και μοναδικός. Και είναι εξαιρετικά απλός. Επειδή γεννηθήκαμε».

Δεν αποφεύγει τον πειρασμό να αναφερθεί και στη λογική των μαθηματικών. Γράφει:

«Κατ’ αρχήν η ύπαρξη και η μη ύπαρξη του θεού δεν είναι δύο ισοπίθανα ενδεχόμενα. Όπως ξέρεις από τα μαθηματικά, υπάρχουν προτάσεις οι οποίες ισχύουν για άπειρες τιμές της μεταβλητής τους και επίσης για άπειρες τιμές δεν ισχύουν. Οι μαθηματικοί δεν μπαίνουν στον πειρασμό να ισχυριστούν ότι δεν ξέρουν αν η πρόταση ισχύει ή όχι. Κατηγορηματικά λένε ότι δεν ισχύει».

Στο μυθιστόρημα υπάρχει επίσης σαφέστατη οικολογική διάσταση. Οι επισημάνσεις του γάτου, ο οποίος λειτουργεί σαν εκπρόσωπος της φύσης είναι καταλυτικές και πολλές φορές σκληρές:
Γάτος:
-«Από πού πήραν το ηθικό δικαίωμα; (Εννοεί να παρακολουθούν με πομπούς τα ζώα). Τι σόι ανθρώπινο βίτσιο είναι αυτό; Να παρακολουθείτε την προσωπική ζωή των ζώων, τη σεξουαλική τους ζωή, και να νομίζετε ότι κάτι κάνετε, ότι τα προστατεύετε; Έχεις δει κανένα ζώο να σκαρφαλώνει στις ανθρώπινες κρεβατοκάμαρες και να βλέπει τις περιπτύξεις σας; Και ξέρεις γιατί; Δεν του προκαλείτε καμία εντύπωση. Το μόνο συναίσθημα που προκαλείτε στα ζώα είναι ο φόβος. Και γιατί μιλάς μόνο για την άγρια ζωή; Η ήμερη ζωή δεν σε ενδιαφέρει;
Αλέξανδρος:
-Έχουμε ένα ελαφρυντικό. Η παρουσία μας πάνω στη γη είναι πολύ μικρή, χρονικά. Μερικές μόνο χιλιάδες χρόνια. Σε σχέση με άλλα είδη, δεν είναι τίποτα, είναι μια αναλαμπή. Έτσι δεν έχουμε προλάβει να γίνουμε σοφοί, δεν έχουμε καταλάβει ότι η ζωή μας, η ύπαρξή μας, είναι αλληλένδετη με την ύπαρξη και άλλων ειδών.
-Το μόνο που πρέπει να κάνετε είναι να τους αφήσετε άθικτο το ζωτικό τους χώρο. Όλα τα άλλα είναι θέμα φυσικής επιλογής. Αλλά δεν το κάνετε, γιατί είσαστε σπάταλοι στους φυσικούς πόρους. Όσο πιο «αναπτυγμένοι» γίνεστε, τόσο περισσότερα θέλετε για να ζήσετε. Ρουφάτε όλους τους χυμούς της γης, όποιος προλάβει περισσότερο».
………………………………………………………………………….
Ο κύριος όμως άξονας του έργου είναι σίγουρα ο έρωτας. Ο απόλυτος, ο ασυμβίβαστος, ο άπειρος έρωτας. Ακούστε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:
-Μάρτσια, ξέρεις σε αγάπησα. Έσπασα τη σιωπή, χωρίς να την κοιτάξω.
Γύρισε προς το μέρος μου, αλλά όχι ξαφνιασμένη, σαν να το περίμενε.
-Τι σημαίνει τώρα αυτό; Πώς με αγάπησες; Έτσι ξαφνικά;
-Σημαίνει ότι δεν μπορώ και δε θέλω να είμαι πια μακριά σου. Ότι θέλω να σε κοιτάζω, να σε αγγίζω και μερικές φορές να σου μιλώ. Ότι θέλω να μοιράζομαι μαζί σου ότι έχω, ακόμα και τις σκέψεις μου. Ότι νοιώθω σαν να σε ξέρω από τότε που υπάρχει μνήμη. Ότι κάθε ημέρα μακριά σου θα είναι μια χαμένη μέρα. Ότι σε βλέπω ακόμα και όταν δε σε κοιτώ, γι’ αυτό και τώρα που σου μιλάω κοιτάζω τον ωκεανό. Ότι σε ακούω ακόμη και όταν δε μου μιλάς. Σημαίνει ότι νοιώθω ότι το ίδιο αισθάνεσαι και εσύ για μένα.
-Πώς είσαι τόσο σίγουρος για τα δικά μου αισθήματα;
-Άκουσα τη μουσική σου. Τη μουσική που εξέπεμψε το σώμα σου.
-Ή είσαι ποιητής ή έχεις πολύ αυτοπεποίθηση.
-Ή σε αγαπώ πολύ. Σε αγαπώ χωρίς να γνωρίζω από πότε, πού και πώς σε αγάπησα. Ο έρωτας μπορεί να είναι τυφλός, αλλά σίγουρα δεν είναι κουφός. Αυτήν τη στιγμή σε ακούω μέσα από ένα τεράστιο κοχύλι που σφυρίζει τον αγέρα και τον στέλνει να ανταμώσει το κύμα. Καθώς βάδιζες δίπλα μου, σταμάτησες, με άγγιξες και έτσι σταμάτησε η ζωή μου.
……………………………………………………………………………………
Έτσι τρυφερά, αλλά και συναισθηματικά φορτισμένα περιγράφει ο συγγραφέας τις ερωτικές σκηνές του μυθιστορήματος. Υμνεί τη γυναίκα, την εκθειάζει, όχι μόνο ερωτικά, αλλά κυρίως συναισθηματικά. Θεωρώ λοιπόν απολύτως δικαιολογημένο το να αφιερώνει το βιβλίο του « σε όλες τις γυναίκες».